Mijn verhaal...

Ons dochtertje is alweer 8 maanden oud, en wat genieten wij intens van haar! Het is zo'n geweldig lief, makkelijk, mooi, super kindje! Elke dag weer worden we op slag verliefd op haar en elke dag weer dank ik God voor dit wonder.

Want wat hebben we ontzettend veel meegemaakt... Niet alleen voorafgaand aan de zwangerschap van Julia maar ook tijdens en na de zwangerschap.

Ik heb 9 maanden lang elke dag in angst geleefd, angst om mijn kindje te verliezen. De angst was zo erg, dat ik in het POP-traject liep in het ziekenhuis speciaal voor vrouwen die veel hebben meegemaakt omtrent zwanger worden/zijn en die extreme angst hebben tijdens hun zwangerschap. Het was bij mij zo erg dat ik elke week een echo kreeg (soms wel 2 of 3 per week) om mij rustig te krijgen.
Dan was ik weer even gerust gesteld dat het goed ging met mijn kindje en 2 dagen later was ik alweer in paniek dat ik haar zou gaan verliezen. Goddank voor mijn gynaecoloog en de afdeling die ik dag en nacht mocht bellen als ik het niet meer trok. Dan mocht ik komen voor een echo of ander onderzoek, want dat was op dat moment het enige wat mij dan gerust kon stellen.

Ik ben ingeleid met 38 weken zwangerschap omdat ik het geestelijk en lichamelijk niet meer aan kon. Naast de angsten heb ik ook de hele zwangerschap pijn gehad (lees krampen/buikpijn) de laatste 3 weken zo erg dat ik haast niet meer kon lopen. Ik kon geen stap zetten of het voelde alsof ik door een mes gestoken werd. Dit maakte de angsten nog veel erger, elke keer dacht ik dat het mis was.

Toen ik met 38 weken op controle kwam keek de gynaecoloog mij aan (ik zat inmiddels in een rolstoel omdat ik de gang van het ziekenhuis niet door kon lopen en had de tranen in mn ogen van de pijn) en hij zei ik laat je nu opnemen, het is genoeg geweest.

3 dagen later is onze dochter geboren.

Onze kraamtijd zou een verademing modten zijn, maar niets was minder waar. Na 2 dagen is ons kleine popje opgenomen in het ziekenhuis met geelzucht en heeft ze 2 dagen in de couveuse gelegen onder blauwe lampen en aan een infuus. Ze was door de hoge bilirubine waarde zo suf dat ze niet meer wakker werd en haast niet meer dronk. Dat ging heel snel beter en na 2 dagen waren de waarden gedaald en mocht ze naar huis.

Een dag later vertrouwde ik het niet en ik had gelijk... de waarden waren weer gestegen en ze werd weer opgenomen. Al die tijd zijn we zoveel mogelijk bij haar geweest maar ik mocht niet bij haar slapen dus moesten we op en neer naar huis/ziekenhuis.
Ik was nog steeds kraamvrouw maar ik kreeg niet de tijd die ik nodig had om te herstellen. Ook loopt je kraamzorg gewoon door, dus al die dagen die je in het ziekenhuis bent gaan van je kraamdagen af. Ik vind dit een hele kwalijke zaak!
Ik had mijn dochter nog nooit zelf in bad gedaan!

Na 4 dagen mocht ze weer naar huis en kregen we gelukkig nog een paar uur extra zorg van het kraamburo.

Maar de kraamhulp zag vanaf dag 1 dat het niet goed met mij ging. Lichamelijk was ik natuurlijk op. Net bevallen en niet eens je rust kunnen nemen. Maar geestelijk was het kaarsje uit. Ik stortte in.

De huisarts en de kraamhulp hebben ingegrepen en nu ik hulp en medicijnen heb gekregen heb ik de boel weer aardig onder controle. Ik zal altijd een angstjg persoon blijven maar ik kan er nu beter mee handelen. Ook wordt ik getest op autisme en andere ziektebeelden die mij hopelijk duidelijkheid kunnen geven waarom ik ben zoals ik ben.

Ik/wij hebben heel veel doorstaan de afgelopen 4 jaar maar we zijn er sterker uitgekomen en hebben een geweldige dochter gekregen. Zij is het allemaal waard geweest! Voor haar ga ik door het vuur! Wat is de liefde voor je kind toch intens, daar kan niks tegenop.

Het begint alweer te kriebelen voor een 2e maar ik weet niet of ik dit nu alweer allemaal mee wil maken. Eerst maar eens genieten van deze mooie tijd.